پارچه نظامی

پارچه  نظامی مورد مصرف در البسه سربازان و کارکنان نیروهای مسلح بایستی دارای مشخصات فنی و ویژگی های استاندارد باشند.
این پارچه ها باید دارای جنس و نمره نخ، نوع بافت، تراکم های تار و پود، وزن متر مربع، عرض و ثبات های مصوب بوده .
 همچنین از نظر طرح چاپ و رنگرزی نیز بایستی استاندارد و طبق مصوبات قید شده باشد.
معمولاً پارچه های نظامی در پیراهن های نظامی،  لباسکار، اورکت،  بتل شلوار، کاپشن و غیره کاربرد دارد.
پارچه های پیراهنی نظامی از نظر مشخصات فنی مانند پارچه تترون می باشند.

پارچه های لباسکاری از جنس پلی استر- ویسکوز (65/35)،  پلی استر- پنبه (50/ 50 و یا 65/35) و یا نایلون –پنبه (50/50 ) و 100%  پنبه هستند.
مرسوم ترین پارچه های لباسکاری در ایران پلی استر-ویسکوز می باشد.

ولی در ارتش امریکا بیشتر نایلون- پنبه استاده می شود. این پارچه ها در وزن 210 تا 250 گرم بر متر مربع موجود می باشند.
نوع بافت پارچه های لباسکاری نظامی معمولاً  بافت های سرژه 2/1 و یا ریپ استاپ شطرنجی است.
معمولا نمره نخ 2/32 و روش ریسندگی رینگ برای تولید این پارچه ها به کار می رود. 

پارچه لباس نظامی

عرض این پارچه به طور معمول 150 سانتیمتر بوده و در سیستم  بافندگی تاری- پودی بافته می شوند.

پارچه تولید شده پس از بافت وارد مراحل تکمیل تراش، کنترل خام، پرزسوزی می شود.
همچنین باید آهارگیری، رنگرزی، عملیات چاپ پس از رنگرزی در صورت لزوم، افرودن مواد تکمیلی و تثبیت عرض می شود.

کیفیت پارچه های نظامی از الیاف به کار رفته در آن نشات نیز می گیرد.
 ظرافت الیاف، طول الیاف، استحکام خشک و تر، ازدیاد طول تا حد پارگی، و یکنواختی الیاف کاربردی در تولید نخ و در ادامه فرایند در بافندگی و رنگرزی و تکمیل و کیفیت ظاهری و ویژگی های پارچه بسیار حائز اهمیت است.

در این نوع پارچه ها استفاده از الیاف ضایعاتی، الیافی با ظرافت های مختلف، براقیت ها و یا سطح مقطع های متفاوت مجاز نمی باشد.

Leave a Comment